یه روزی من دلی داشتم

                                  پاک و ساده

                                                  یکی بردش

عاشقش شد

                   عشقشو چون دلبَرَک دید

                                                      تیکّه تیکّه کرد و خُردش

آخه دلبَرَک،دلَک رو

                         یا که شاید عاشقیشو

                                                        سد راهش می شمردش

دلبرک با این گمون که

                              دلک خرد و شکسّه

                                                        جون سپرد طفلی و مُردش

بدون اشکی و آهی

                           یا که احساس گناهی

                                                         دلکو به خاک سپردش

هر چی که شاید یه روزی

                                   دلکو واسه یه لحظه

                                                              به یاد اون میاوردش

می نشوند نمی به چشماش

                                        و با حسرتی رو لبهاش

                                                                       دندوناشو می فشردش

همه مهر و وفاشو،همه عشق و صفاشو

                                                      همه خاطره هاشو

                                                                              از دل و سینه سِتُردش

 

    کورسو : این سرآغاز یه چیز دور و درازتره که واسه پرهیز از روده درازی دنبالشو ننوشتم،هر چن گمون نکنم به اون چیزی که در آغاز نوشتم برسه.