ظ : نه شوری،نه سوری،چه سوزی

    میگن:نریا.میگیرنت،چوب تو آستینت میکنن،یا هر سوراخ سنبه ای که داری.تا بیست فروردینم ولت نمی کنن.مگه تو نمیگی نوروز بسی ارزشمنده و نباید بذاریم ازمون بگیرنش؟میگم:چرا.میگن:خب اگه بگیرنت که نه خودت نوروز داری نه دیگرون.میگم:چارشنبه سوری رو هم نباید بذاریم ازمون بگیرن،به ویژه این چارشنبه سوری رو.میگن:مگه نمی بینی هنوز هیچی نشده همه جا پر شده از گارد و نیرو؟مگه نمی شنفی همش میگن چنان و چنین می کنیم؟میگم:میخوایم اینجوری به یک یکشون بگیم،"آن چه تو گویی نکنید،آن کنیم."خودتون اینو شنفتین که گفتن:"موش موشک آسه بیا،آسه برو،تا گربه شاخت نزنه."موش موشک هم هی آسه اومد و آسه رفت تا نکنه گربه بیدار بشه و شاخش بزنه.از ترس این که گربه شاخش نزنه،یه بارم نشد که ببینه گربه شاخ نداره که بخواد با اون بزندش.هنوزم که هنوزه،موش موشک آسه میاد،آسه میره،تا گربه شاخش نزنه.من نمیخوام موش موشک باشم.میخوام چنان بزن و بکوبی راه بندازم که گربه آرزوش باشه که یه خواب راست و درست داشته باشه،چه برسه به این که بترسم از این که بیدار بشه و با شاخش منو بزنه.

    یکی خودشو میندازه میون گپ و گفتمون و میگه:چرا اینجوریه؟مگه تو همۀ کشورا ،ایرانیا،چارشنبه سوری رو جشن نمیگیرن،پس چرا نباید بتونن تو کشور خودشون این کارو بکنن؟میگم:از شتر پرسیدن،چرا گردنت کجه؟ گفت:کجام راسته؟

    کورسو : واسه پشتیبانی از سمیرا نصیری یه سری به نشونی زیر بزنین و اونو تو تارنگارتون بنویسین و از دیگرونم بخواین این کارو بکنن.

    http://rahrovaneraheakbar-m7.blogspot.com/2010/03/blog-post_14.html

ط : کیمیا

آزادی

        اگر کالایی نایاب نباشد

                                       بسیار کمیاب است

و تنها آزادگانند

که

    در پشت میله های زندان ها

و یا

     در زیر رگبار گلوله ها

یا

   در بالای چوبۀ دار

                           آزادی را می یابند

آری

در دیاری

             که آزادی را بردگی

             و آزادگی را بندگی

                                       می دانند

آزادی را

تنها می توان

       در پشت قفس های آهنین

یا

     با حس کردن سوزش جان گداز گلوله ها

                                                           بر سینه

و یا

     از لمس کردن طناب حلقۀ دار

                                               بر گلو

یا که

         در شیرین ترین رؤیاها

                                       به دست آورد

    کورسو : اینو تو 19-18 سالگی گفتم.می دونم که همچین انگیز نیس.بسی هم دور و دراز بود که من چلوندشو نوشتم.یه کمی از آغازش رو هم اینجا می نویسم:

آزادی

       در انتهای جاده ایست

بس دور و دراز

و

در پیمودن این راه

که در هر پیچش و در هر گذرگاه

کنده شده بر سر راهت،هزاران چاه

                                            با هزاران آدمی،می گردی همراه

یکی بر ره راست و دیگری گمراه

و.....

    شرر : تو نوشتۀ پیشینم،پرسیدم که ایران همانند چه جونوریه؟چون هیچ کس پاسخ درستی نداد،خودم میگم ایران،همانند شتره،حالا اگه گفتین چرا؟

ض : همه چی زیر سر برادرمه

    سوم راهنمایی که بودم،یه روز معلم ریاضی بدون این که از پیش چیزی بهمون گفته باشه،ازمون آزمون گرفت،که همچینم آسون نبود.تو کلاس 40 تایی تنها کسی که نمرۀ بالای10 گرفته بود،من بودم که شده بودم 15.معلممون از همه خواست که پدر یا مادشون رو بیارن مدرسه،به جز من.من که یارای چنین کاری رو نداشتم،بسی خوشحال شدم.

    تو اون روزا،یه جورایی شده بودم چوب دو سر سوز.از یه سو معلممون با هر کدوم از پدر و مادرای بچه ها که گپ زده بود،اگه هم کلاسیم گفته بود که آزمون بسی سخت بوده و از برای همین نمرۀ اون کم شده،منو نام برده بود و گفته بود:پس چرا فلانی زیر 10 نشده؟بچه ها هم به شوخی یا جدی بهم می گفتن که اگه تو هم زیر 10 گرفته بودی،دست کم ما یه بهونه ای داشتیم.ماجرای گاو،ببخشید،گوسالۀ پیشونی سفید بودن منو یادتون هست؟از سوی دیگه،خود من هم یارای اینو که تو خونه بگم نمرم شده 15 رو نداشتم.ولی از اون جا که پنهون کاری به من نیومده،برادر بزرگترم یهو زده بود به سرش و اومده بود مدرسه.اونا هم واسه این که بگن من چه دانش آموز زرنگی هستم،ماجرای آزمون ریاضی رو بهش گفته بودن و منو مایۀ سربلندی خونوادم دونسته بودن و نمی دونستن که من از ترسم این ماجرا رو به خونوادم نگفتم.

    چشمتون روز بد نبینه.همون روز تا من رسیدم خونه،برادرم گفت برم روبروش بشینم و ازم پرسید که این روزا آزمونی نداشتین؟منم نخست گفتم نه و پس از اون انگار که یهو یادم اومده باشه،گفتم چرا چن روز پیش آزمون ریاضی داشتیم.برادرم پرسید خب،چن گرفتی؟من که کم مونده بود کار دست خودم بگم و از سویی هیچگاه دروغ گوی خوبی نبودم،من من کنان گفتم نمیدونم.گفت نمیدونی؟گفتم نه.نه گفتن من همونو کشیدۀ آبداری خوردن،همونو نوازشا دیگه در پی اون همونو تازیانۀ سخنان برادر بر سر و روم باریدن،همون.که ریاضیتو 15 گرفتی،دروغم میگی؟من که بسی به خودم دری وری می گفتم که چرا راستشو نگفتم،واسه این که یه جوری از زیر نوازشا رهایی پیدا کنم گفتم،معلم بهمون نگفته بود که آزمون میگیره و آرمونم سخت بود،تازه من بیشترین نمرۀ کلاسو گرفتم و همه زیر 10 گرفتن.و ای کاش که اینا رو نمی گرفتم،چون برادرم خشمگین تر از پیش بر سرم خروشید که تو خودتو با دیگرون میسنجی؟تو باید خودتو با خودت بسنجی.چرا نمیگی که 5 نمره نگرفتی؟ مگه دیگرون نمیان پیش تو تا بهشون یاد بدی؟مگه برخیشون پس از این که معلمتون خصوصی بهشون درس میده،یه راست از پیش اون نمیان سراغ تو؟تاز ه میگی که تنها تو بالای 10 گرفتی؟روت میشه همچین چیزی بگی؟

    راست میگفت.من،خودمم می دونستم که چرت و پرت گفتم.دیگرون میومدن سراغ من واسه یادگیری.نه این که من از معلممون بیشتر سرم میشد.تنها واسه این که من تا اون چیزی رو که میخواستم یاد بدم،یاد نمی گرفتن،دست از سرشون بر نمی داشتم.پیله بودن منو یادتون هست؟اگه اونا یه چیزی ازم می پرسیدن و من بهشون میگفتم و اونا میگفتن که یادش گرفتن،همین جور پرسش بارونشون می کردم تا ببینم به درستی یادش گرفتن یا نه؟من همیشه زیاد می پرسم و میدونم که اگه یکی این نوشته ها رو بخونه یا داره موهاشو میکنه یا داره سرشو میزنه تو دیوار.

   حالا اگه میگین که خب،چه چیز اینایی که نوشتی زیر سر برادرته؟ و این ترانه ای که گذاشتی چکارش با این نوشته؟بهتون میگم.

    راستشو بخواین،شایدم همه چی زیر سر برادرم نباشه.اگه من اونی نبودم که بودم،اگه اون پیشینه رو در گرفتن نمره های خوب نداشتم،اگه منم همچون دیگرون بودم و....اگه من هیچ کدوم از اینا نبودم،برادرم هم که چنین چیزی به من میگفت،چون سنجۀ من اونی نبود که بود یا هست،من این همه رنج نمی کشیدم. بذارین کمی بیشتر بتابم.

    اگه سرزمین من،چنین پیشینۀ پرباری نداشت،اگه سرشار از دارایی و ثروت نبود،اگه مردمانی چنین باهوش نداشت،اگه در هر گوشه ای از جهان،ایرانیا نمی درخشیدن و...اگه چنین نبود و برادر من هم چنین چیزی به من گفته بود،من دیگه با به دیده گرفتن اون چیزی که اون بسی سال پیش بهم گفته،همیشه زیر این فشار نبودم و رنج نمی بردم که چرا مردم چنین سرزمینی،نمره هاشون باید زیر 10 باشه؟

    کورسو: اینا رو واسه این ننوشتم که بگم همیشه خنگ نبودم،خنگی من همیشگیه،ولی تو همۀ چیزا خنگ نیستم.

    شرر: حالا اگه شما نمره های مردم این سرزمین رو خوندین،زندگیا،من گناهی ندارم.

    کبریت: این بار بسی تابیدم.خب حالا اگه به من گفتین،ایران،همانند چه جونوریه؟

    شمع: روز زن رو به همۀ بانوان،گرامی باد و خجسته باد میگم که بیشترشون چون شمع می سوزن.

ص : از دست بشد آیا،پایاب شکیبایی؟

پس از تو دُرد هم دیگر،به من مستی نمی بخشد

مسیحایی دمی حتی،مرا هستی نمی بخشد

همه هستی ز عشقت بود و مستی،از نگاه تو

جفای تو دگر جانا،مرا پستی نمی بخشد

نه آغوش پر از مهر و،نه از لب بوسه ای شیرین

که انگشت نوازش هم،به من دستی نمی بخشد

نه بینم روی چون ماهت،نه آن مستانه چشمانت

نگاهی بر من شیدا،دگر مستی نمی بخشد

خدایا،می شود آیا،که بر من یک نگه بخشد؟

چو کام دل،مرا دلبر،در این هستی نمی بخشد

چنینم داد پاسخ،ایزد یکتا،که ای شیدا

اگر بی شید و زرق دلداده اش هستی،نمی بخشد

 

    کورسو : اینو من بسی سال پیش و پیش از چکامۀ دل پیرو سرودم.همچون دل پیرو،چن جا گزینه های دیگه ای هم داشتم که اونا رو هم براتون می نویسم.خودم گمون می کنم،اینایی که نوشتم،بهترن،تا شما چی بگین؟شست نخستین،قلاب و تور ماهیگیری و شست دوم،تیر یا تیردانه.

نه بینم روی ماهت را،نه آن چشمان مستت را

نگاهی بر من شیدا،دگر مستی نمی بخشد

خدایا،می شود آیا،که بر من یک نگه بخشد؟

چو دیگر ماهی وصلش،مرا شستی نمی بخشد

خدایا،می شود آیا،که بر من یک نگه بخشد؟

چو زان چشمان و مژگانش،مرا شستی نمی بخشد

چنینم داد پاسخ ایزد یکتا،که ای شیدا

اگر چونان گذشته عاشقش هستی،نمی بخشد

ش : شما رو نمیدونم،ولی من نمیدونم

    میگن تاریخ همیشه تکرار میشه،ولی من نمیدونم،چرا واسه ما همیشه،بخشای بدش تکرار میشه؟

    میگن ما همیشه دربند خودکامگی بودیم،ولی من نمیدونم چرا این دربندی به تنها چیزی که ما رو نرسونده،کام خوده؟

    میگن جنبشای رهایی بخش واسه آزاد کردن ما هستی یافتن،ولی من نمیدونم چرا  هر جنبشی که واسه رهایی و آزادی ما به پا شده،سر از دربندی و بندگی در آورده؟

    میگن زندگی زیباست،ولی من نمیدونم چرا زن بُدی زشته؟

    میگن ما همه برابریم،ولی من نمیدونم چرا برابری واسه همۀ ما نیست؟

    میگن دادار،داد ما رو میده،ولی من نمیدونم چرا واسه ما،دادار، داد درآر شده؟

س : گفتن ها و گشتن ها

    این چکامه در 23:15 شنبه،84/4/25 پایان یافت.تنها از واژگان پارسی در سرودنش بهره بردم،چون از دید من این چیزایی که نوشتم،درد هماره و هنوز مردم این سرزمینه که هر از گاهی،یکی از مردم این سرزمین،اونو بر زبون رونده.با دیدن ماجراهای چن ماه گذشته،امیدوار شدم که داریم در راه درمون این درد گام برمی داریم،ولی با دیدن اون چیزایی که پس از 22 بهمن رخ دادن،دیدم که نه،در هنوزم بر همون پاشنه می چرخه و بر آن شدم که اینو در اینجا بنویسم،تا ببینم دیگرون هم با من هم باور هستن یا نه؟

    واسه خوندن این چامه،نخست از سمت راست و از بالا به پایین،آغاز کنین و پس از به پایان رسیدن،این بار از چپ و از بالا به پایین،خوندن رو از سر بگیرین.

گفتیم که:                                                          گشتیم چو مردابی

خیزابیم                                                             در خویش فرو مرده

همواره خروشانیم                                                سر بر ستم و پستی

توفنده و غرانیم                                                   ناامید و آزرده    

بنیاد ستم را ما                                                   سرخورده ز خودکرده

باید که براندازیم                                                  بنهاده و بسپرده

گفتیم که:                                                         گشتیم خود اهریمن

در بند است                                                       ایران،شده خود زندان                  

این بوم اهورایی                                                   گر نیک بیندیشیم

از اهرمنانش ما                                                   هر کس شده از ما خود

باید که رها سازیم                                               زندانی و زندان بان

گفتیم که:                                                         گشتیم چو سردابی

ویران است                                                        بی مهر و سیه سینه       

این خانۀ مهر آیین                                                آگنده دل از کینه

با دستان پر از مهرش                                           با یاری هم کردیم

باید که ز نو سازیم                                               کاشانه،چو ویرانه

گفتیم که:                                                         گشتیم همیشه سر

کوف کور                                                            در سوگ فرو برده

برده ست ز میهن شور                                          شور در سر و لبخندی

شادی شده از ما دور                                           بر لبان ما مرده

بر لشکر او باید                                                   هستیم همه اکنون

شادان چو هما تازیم                                             پژمرده و افسرده

گفتیم که:                                                         گشتیم چو سوزان باد

خاک ما                                                            هر چشمه و هر سبزه

خشکید و برفت بر باد                                            بر خاک،بخشکاندیم

با آب دو چشمانش                                              هر نشان آبادی

باید کنیم آباد                                                      برکنده،بسوزاندیم

گفتیم که:                                                          گشتیم به خوداندیش

هرگز نشود دلشاد                                                گر باد وزد،تنها

هر کس که بخواهد او                                            گیریم کلاه خویش

من و تو ما نشویم                                                 دیگر نشناسیم کس

خانه اش ویران باد                                                 بیگانه بود یا خویش

گفتیم که:                                                          گشتیم چون بندگکان در بند

خاموشی                                                           زیر لب اگر کس گفت:

مرگ است و فراموشی                                          زندگی به آزادیست

از بهر شدن آزاد                                                   با مشت گره کرده

باید که زنیم فریاد                                                 گفتیم دهان بربند

گفتیم که:                                                          گشتیم بیدادگر و هر دم

گر خواهیم                                                          بیداد،پذیرفتیم

داور بستاند داد                                                    فریاد رهایی را

باید بخروشیم ما                                                   در دل همه بنهفتیم

بر هر ستم و بیداد                                                 بینیم چه ها گشتیم

این را بسپار در یاد                                                 از آن چه که ما گفتیم

                                                                                                                                                                  

ژ : آینه بازی

    من همیشه گمون می کردم،این جونورای شکارچی هستن که هنگام توله بودن،با بازی کردن،اون چیزایی رو که باید هنگام شکار بکار ببرن،یاد می گیرن.هیچ گاه بر این نبودم بازیایی که بچگیامون می کردیم، در آینده،چنین کارایی داشته باشن.بیشترین کارایی بازیا رو،اونم تازه بازیای گروهی،در جا انداختن کار گروهی و همکاری و یا پروراندن و شکوفا کردن ویژگیای نهفته بچه ها می دونستم.حالا بماند که اونایی که تو بازیایی همچون مامان بازی و دکتر بازی چیره دست بودن،تو بزرگیشوننم خوب می تونن با دخترا بازی کنن.

    پس از این همه سال، تازه دریافتم که من به چه اندازه نادون بودم و اگه تو این سرزمین زندگی نمی کردم و چنین سردمدارانی بر این کشور فرمان نمی روندن،نمی دونم نادونی و نا آگاهیم تا به کِی و کجا دنباله داشت.هنگامی که شنفتم،مامور مخصوص حاکم بزرگ،میمی کیوان،در پاسخ به گفته های خانم کلینتون گفته،ایشون خودشو تو آینه دیده،تازه دریافتم بچگیامون هنگامی که کسی چیز بدی به کسی می گفت،بهش می گفت آینه،واسه چی بوده و من همین جور سرسری از همچین چیزی،که تا اون اندازه ارزشمنده که در سیاست و دیپلماسی هم کارایی داره،گذشته بودم و تازه دیگرون رو هم دست مینداختم که اگه بگن آینه،یا نگن،هیچی نمیشه و چیزی که هست،هست و چیزی که نیست،نیست.

    یه چیز دیگه هم که همین جور بهم سیخونک میزنه اینه که،اگه به تناسخ باور داشته باشیم و یا اینو بپذیریم  که:"هر کسی کو دور ماند از اصل خویش،باز جوید روزگار وصل خویش" رو با بهره گیری سردمدارا از بازیای بچگی،پیوند بزنیم،می تونیم این برداشت رو داشته باشیم که فرمان فرمایان کنونی،در زندگی گذشته یا در اصلشون به جونورای خونخوار و شکارچی برمی گردن . این بهره گیری از بازیای بچگی و همچنین رفتار ومنششون تو سالای فرمان فرماییشون هم ،می تونن از نشونه های همچین چیزی باشن.